Featured

Een stagiair steekt geen landgrens over, maar een systeemgrens. School en werk spreken verschillende talen, hebben andere ritmes en andere ongeschreven regels. Wie dat negeert, zet iemand in een wachtkamer vol goede bedoelingen. Met John Berger en het idee van boundary crossing als bril kijk ik naar stages als grensgebieden: plekken waar leren niet begint met motivatie, maar met toegang, duidelijkheid en iemand die de weg wijst.

Blinde vlek

Susan Sontag en John Berger zouden een stagiair niet vragen naar een leerdoel. Die zouden kijken. En nog eens kijken. Wij daarentegen knallen meteen een spreadsheet open, want kijken zonder meten voelt verdacht. We tellen uren, competenties en reflectieverslagen, en vergeten intussen wat zich niet laat turven: aandacht, timing, het moment waarop iemand iets nét niet begrijpt. Dat noemen we professionalisering. Berger zou zwijgen. Sontag waarschijnlijk ook. Oogrollend. Een essay.

Stages in 2026

De stage is niet langer dat gezellige tussenblokje tussen ‘moet van school’ en ‘voor straks als je echt een baan hebt’ met een verplicht verslag. Nee, in 2026 is het een systeem dat kraakt als een spoorweg boven een gasbel. Ik zie 3 trends: Begeleiders zijn het nieuwe goud, stages worden skills-pijplijnen en hybride is geen ideologie maar overleving. En OCW? Die is niet boos, wel klaar met vragen. Riemen vast, het servies begint al te rammelen.

Nouvelle Vague

Elke stage is een kleine film noir. Op papier schrijf je een keurig script, met leerdoelen en formats. Daarna cast je een stagiair en een begeleider die “er wel even bij doen”. De echte film speelt zich af onder tl-licht: half afgemaakte klussen, uitgestelde feedback, koffie die te lang staat. Pas in het hoofd van de stagiair valt het verdict: dit bedrijf is een aanrader. Of een waarschuwing.

Old men

Er is niks mis met Generatie Z. Die loopt alleen als eerste tegen onze institutionele Windows-95-muur op. Wij noemen dat dan “jong en veeleisend”, wat ongeveer is alsof je de kanarie in de kolenmijn “overgevoelig” noemt. Stagiairs zijn geen projectmateriaal maar systeemfout-meldingen met sneakers. Ze zeggen niet: ik deug niet. Ze zeggen: jullie draaiboek loopt al sinds 1740 achter. Call it, friendo.

Riolering

Een bedrijf lijkt minder op een bruisend festival en meer op het rioolstelsel eronder: onzichtbaar, maar bepalend voor alles daarboven (want als het lekt, zit je in de shit). Stages maken dat feilloos zichtbaar. Niet de grote gebaren, maar de kleine routines bepalen of een stagiair leert, floreert of afhaakt. Van Xerox-monteurs die de waarheid in de prullenbak vinden tothet inzicht: wie het kleine begrijpt, kan het grote verbeteren.

Recente blogs

Benieuwd hoe mijn kijk op stages jouw organisatie kan helpen?

〰️

Bel of app! 💡

〰️

Benieuwd hoe mijn kijk op stages jouw organisatie kan helpen? 〰️ Bel of app! 💡 〰️