Quin Blokzijl
DE TAAL VAN EUROPA EN DIE VAN DE VUILNISWAGEN.
In deze aflevering van Brand & Jansen is Quin Blokzijl terug; de eerste mbo'er in het Europees Parlement die ook parttime vuilnisman is. Over de kloof tussen Brussel en de werkvloer, en waarom we moeten ophouden met denken in hokjes van hoofd of handen.
Zijn pleidooi: ontwerp voor gelijkwaardigheid, zodat woorden landen waar mensen werken. Poets niet alleen de beleidsnota maar ook de werkvloer. En het parlement.
IN DEZE AFLEVERING
Transcriptie / Samenvatting aflevering 19
In deze aflevering van Brand & Jansen praten Maarten Brand en Krijn Jansen opnieuw met Quin Blokzijl, de eerste mbo'er met een functie in het Europees Parlement en hun eerste terugkerende gast. Twee jaar na hun eerste gesprek, opgenomen in Driebergen, reflecteert Quin op zijn tijd in Brussel, zijn keuze om vuilnisman te blijven en de hardnekkige kloof tussen beleid en praktijk.
“Brussel is niet elitair bedoeld, het systeem is alleen ingericht op één soort cv.” ; Quin Blokzijl over de ervaring van een mbo'er in het Europees Parlement.
I. Van thumbnails naar Straatsburg
Quin (24) beschrijft zijn leven tussen de wereld van het Europees Parlement en het praktische 'prutsen' aan camera's en thumbnails. Het laat zien hoe leren in de praktijk werkt: rommelig, menselijk en herkenbaar. Zijn route is geen lineair pad, maar een mix van ervaringen.
II. De MBO'er in Brussel: indrukwekkend én heerlijk bureaucratisch
Quin kijkt warm terug op Brussel als plek waar Europa voelbaar is. Maar de bureaucratie is enorm. Zijn mbo-achtergrond veroorzaakte regelmatig verwarring:
- De universiteitsvraag: De vraag "From which university are you?" leidde tot een mentale 404-melding bij zijn antwoord.
- Misverstanden: Soms dachten mensen dat hij "via de catering" was binnengelopen.
- Inzicht: Het systeem is niet per se elitair, maar wel uniform ingericht. Dat maakt het voor mbo'ers extra bijzonder én ingewikkeld.
III. De weeffout: het misleidende menu van 'hoofd' of 'handen'
Een kerninzicht uit het gesprek is de valse tegenstelling tussen denkers en doeners.
- Valse keuze: De maatschappij en Brussel lijken uit te gaan van een keuzemenu: óf hoofd, óf handen.
- Plek voor mbo: Zijn advies: betrek mbo-stagiaires bij het primaire proces in Brussel. Vraag hun mening, ook bij lastige dossiers, niet alleen bij de koffieautomaat.
- Realiteit: Niemand werkt alleen met zijn hoofd of alleen met zijn handen; de samenleving doet alsof dat wel zo is.
IV. De politieke kloof thuis: diploma's als paspoort
Ook in Nederland is de vertegenwoordiging van mbo schrijnend laag: drie op de 150 Kamerleden.
- Collectieve blindhoek: Quin ziet geen bewuste discriminatie, maar wel een diepgewortelde gewoonte om diploma's als enige toegangspoort te zien.
- Geen aparte routes: Hij ziet weinig in aparte mbo-traineeships. Dat voelt als segregatie. Meng HBO, WO en MBO gewoon vanaf het begin.
- Andere kennis: We vergeten dat ervaring en vakmanschap óók waardevolle vormen van kennis zijn.
V. De vuilniswagen: waar taal ineens een andere zwaarte krijgt
Na Brussel koos Quin ervoor parttime vuilnisman te blijven. Niet als stunt, maar als reality check.
- Vervreemdende taal: Op de wagen hoort hij collega's praten over termen als "spreidingswet" alsof het abstracte NASA-commando's zijn.
- Kloof in context: Die woorden staan totaal los van hun realiteit van blauwe knokkels en containers met barbecuesaus.
- De les: Het probleem is niet dat mensen de taal niet begrijpen, maar dat politici te weinig context bieden. Woorden moeten landen waar mensen werken.
“Het probleem is niet dat mensen te weinig taal begrijpen, maar dat politici te weinig context bieden.” Over de kloof tussen politieke taal en de praktijk op de vuilniswagen.
VI. Oplossingen: gelijkwaardigheid moet je ontwerpen, niet afkondigen
Volgens Quin is de kloof een democratisch ontwerpprobleem, geen onderwijsprobleem. Het moet op alle fronten worden aangepakt:
- Ontwerp voor inclusie: Gelijkwaardigheid moet in het systeem worden ingebouwd, in organisaties en de politiek.
- Volwaardige partners: Vakmensen moeten aan tafel als gelijkwaardige gesprekspartners, niet als decorstuk.
- De pet-anekdote: Quin wilde zijn pet eigenlijk op houden bij een ontmoeting met de Europese president. Het symboliseert: je hoeft niet op je tenen te lopen om mee te mogen doen.
Samenvattend
Het gesprek met Quin Blokzijl laat zien dat leren, werken en invloed geen diploma's volgen, maar mensen. De kloof tussen beleid en praktijk overbruggen vraagt niet om symboolmaatregelen, maar om een fundamenteel ander ontwerp van onze democratie en arbeidsmarkt, waar alle soorten kennis en ervaring serieus worden genomen. Quin geeft de vraag mee aan de volgende gast, de CEO van Equans: "Wat doe jij om uit je bubbel te komen?"
🎧 Beluister de volledige aflevering hierboven voor het complete gesprek.
Meer luisteren
Beviel dit gesprek? Dan vind je deze afleveringen waarschijnlijk ook leuk:
- 🎧 Paul van Liempt; over glashelder ondernemen
- 🎧 Germaine State, over de kracht van praktijkleren
- 🎧 Jorus Vos, over wat we leren als het misgaat
Praat mee
Wie moeten Maarten en Krijn volgens jou nog spreken? Laat het weten via info@bureau-brand.nl. We lezen alles, ook de rare suggesties (vooral die).
Werf Slim, de nieuwsbrief
Elke maandag om 7:40 uur krijg je in Werf Slim een frisse blik op stages, leren en het beroepsonderwijs van morgen. Geen managementtaal, maar wél ideeën die blijven plakken. 📬 Abonneer je hier.
