Wat levert een stagiair op?

De opbrengst van een stagiair zit op drie plekken: het werk dat hij nu al doet, de goedkope instroom als je hem aanneemt, en je naam als stagebedrijf. De grootste winst zit in dat laatste contract. Een stagiair die je aanneemt, is de goedkoopste en best ingewerkte medewerker die je kunt krijgen.

Hieronder per onderdeel, met de cijfers erbij.

Begin niet bij later, begin bij nu. Een stagiair levert tijdens de stage al echte waarde. Dat ene vooronderzoek dat anders een duur bureau had gedaan. Die drukke periode die je anders met oproepkrachten had opgevangen. Die bijdrage mag je gewoon meetellen.

Sterker nog: in de gemiddelde nettokosten van een stagiair, zo'n 4.750 euro over twintig weken, is die productieve waarde al verrekend. De bruto bijdrage ligt dus hoger dan het bedrag dat je netto kwijt bent. Hoe je die kosten en die waarde precies tegen elkaar zet, lees je op Wat kost een stagiair? en in Het Grote Stageboek voor Werkgevers.

Hier zit de grootste opbrengst. Neem je een oud-stagiair aan, dan sla je twee dure stappen over. Je hoeft geen nieuwe medewerker te werven, en dat scheelt gemiddeld 4.494 euro. En je hoeft niemand vanaf nul in te werken.

Een nieuwe kracht start gemiddeld op zo'n 25 procent productiviteit en draait pas tussen maand acht en twaalf op vol vermogen. Bij een oud-stagiair sla je die aanloop grotendeels over: hij kent de mensen, de systemen en de onboarding al. Niet voor niets noem ik een stage een maandenlang sollicitatiegesprek: je hebt maanden tegen lage kosten kunnen zien of het klikt, voordat er een contract op tafel ligt.

De opbouw van die bedragen, van wervingskosten tot productiviteitscurve, staat op Waar de bedragen vandaan komen.

Wie via een stage binnenkomt, blijft gemiddeld langer dan wie via reguliere werving binnenkomt. In de praktijk reken je met een retentievoordeel van zo'n 32 procent over een gemiddelde dienstperiode van bijna drie jaar.

Dat is geld waard. Elke vervanging die je daarmee voor bent, scheelt al gauw 6.000 euro, twintig procent van een bruto jaarsalaris van 30.000 euro. Een stagiair die blijft, is daarmee een van de goedkoopste manieren om aan goed personeel te komen.

Niet alles staat op de factuur. Een stagiair brengt een verse blik: nieuwe kennis van school, vragen die je collega's allang niet meer stellen, soms een idee dat blijft hangen. En je bouwt een talentenpool op, ook in een krappe arbeidsmarkt.

Komt de stagiair niet in dienst? Dan kan hij nog steeds ambassadeur worden. Een goede stage levert je employer branding op: studenten vertellen hun omgeving hoe het bij jou was, en de school stuurt je volgend jaar weer goede mensen. Dat is een hoge ROI op iets wat je toch al deed. En die opbrengst groeit naarmate je meer aandacht in de relatie steekt, de ROA: de waarde van gezien worden.

Eén ding eerlijk: dit alles geldt alleen bij een goede stage. Een stagiair die je laat verzuipen in rotklusjes levert je niets op, behalve een slechte ambassadeur. De opbrengst is dus geen kwestie van geluk, maar van ontwerp.

Stages mislukken zelden door onwil, meestal doordat ze slecht zijn ingericht. Hoe je dat voorkomt, lees je in het essay Waarom stages mislukken. Wil je de kostenkant ernaast leggen, dan staat die op Wat kost een stagiair?.